آزادي اديان ( Freedom of Religion )

 

آزادی ادیان حق ذاتی هر فرد است که در اعلاميه جهاني حقوق بشر گرامی داشته شده‌است. آزادی ادیان عبارت است از آزادي یک فرد یا گروه برای ابراز کردن، عمل، رعایت و پرستش دین و باورهای خود در خلوت یا در سطح اجتماع. همچنین این آزادی شامل قدرت تغییر دين خود و یا اختیار داشتن در پیروی نکردن هیچ آیینی نیز هست. آزادی ادیان توسط بسیاری از دولت‌ها و افراد به عنوان یکی از ارکان حقوق بشر شناخته می‌شود.

آزادی ادیان به این معنی است که دولت به پیروان ادیان دیگر اجازه می‌دهد تا دین خود را دنبال کنند و آنان را مورد آزار و اذيت قرار نميدهد. آزادی انجام اعمال دینی، ترویج و سخنرانی همهٔ مذاهب از حقوق اساسی مردم در هر كشوريست كه زندگي ميكنند. امروزه، نگرانی‌هایی راجع به آزار و اذیت اقلیت‌های دینی در بسیاری از کشور ها، از جمله کشورهای اسلامی، کمونیستی، و حتی بعضی از کشورهای اروپایی مانند ممنوعیت داشتن نشانگرهای دینی همچون حجاب اسلامی ابراز می‌شود. 

در ایران طبق قانون اساسی فعلی دین رسمی کشور اسلام و مذهب شيعه 12 امامي می‌باشد، همچنین پیروان سایر اديان ابراهيمي از قبیل يهوديان، زرتشتيان، مسيحيان، صابئين  به رسمیت شناخته شده و در انجام مراسم دینی آزاد می‌باشند اما اين آزادي تا چه حد است و آيا واقعيت دارد ؟ 

قانون اساسي فعلي ايران  داراي اشكالات فراوان ست و بسياري از مباني حقوق بشر را ناديده گرفته كه در مقاله جداگانه اي به بررسي آن ميپردازيم و ما به دليل ايراني بودنمان حق داريم در مورد محتويات آن نظر داده و انتقاد نمائيم و هر قانون تحميلي و مختص هر زماني را نپذيريم اما چه جالب است كه بدانيم همين قوانين ناقض حقوق بشر نيز رعايت نشده و بنا به مصلحت بسياري از بندهاي قانون اساسي اجرا نميگردد. خوب است بدانيم همه ما انسانها آزاد آفريده شده ايم و بنا به باور و اعتقاد خود ميتوانيم از پيروان يكي از اديان بوده و يا حتي از هيچ ديني پيروي ننمائيم و اين حق انتخاب زيبنده نام آدميت است و هر ايراني خود ميداند اگر حقيست كه بايد گرفته شود و اگر آزادي و اختياريست كه سلب شده ديگر درنگ جايز نيست و نبايد بار نسل سوخته را به دوش كشيد و به جان خريد.