حضور درمراسم اعدام در ملاء عام و بررسي علل رواني و اجتماعي شوق تماشاي اعدام

این اشتیاق عمومی به تماشای صحنه اعدام، چه عللی دارد و چرا قبلاً که اعدام در خیابان ها صورت می گرفت، خیلی ها ناراحت می شدند اما الان دیگر این طور نیست ؟

   اولین علتش بیکاریست. وقتی كه هیچ سرگرمی و تفریحی وجود نداشته باشد، به این شکل خود را سرگرم ميكنند

    دومين علت اين است كه ما الان به جايي رسيديم كه در كشورمان دیگر مردن برای خیلی ها اصلاً مهم نیست

   سومين علت رواج بي تفاوتي در جامعه است. آدم ها در جامعه ما، کمتر از گذشته به دیگران و به سرنوشت دیگران توجه دارند. اين يعني همان وقتیكه قبح آدم کشی از بین می رود

آيا ميدانيد خشونت در جامعه ما افزایش یافته و ما خشن تر از قبل شده ایم. علت رواج کودک آزاری در بین ما، همین افزایش خشونت و بی تفاوتی در بین مردم ماست. خیلی ها در این جامعه، نه از کشتن می ترسند نه از کشته شدن. گاهی ممکن است ما از قانون بترسیم. ته خط قانون اعدام است. کسی از مردن نمی ترسد، طبیعی است که از قانون هم نترسد

براستي کسانی که به تماشای صحنه اعدام می آیند، به قصد لذت به دیدن این صحنه می آیند یا به قصد عبرت؟
 پاسخ واضح است شما وقتی جلوی یک نفر، فلان کار را چهار بار انجام دهید، دفعه پنجم دیگر آن کار برای آن شخص عادی شده است و چه بسا خودش هم آن کار را انجام دهد. تا زمانی که کسی را کتک نزده ايد، این کار برایتان سخت است اما وقتيكه یکی دو نفر را کتک زدي، به تدریج این کار برایت آسان می شود. کسی که در عمرش تا به حال به کسی ابراز عشق نکرده، بیان جمله "دوستت دارم" برایش سخت است ولی وقتی چهار پنج بار این جمله را به کار برد، خیلی راحت می تواند به همه بگوید دوستت دارم. کلمات و کارها به تدریج برای ما عادت می شوند

آنچه كه ميتوان دريافت تا وقتی وضع اجتماعی به سامان نشود، مشاهده اعدام دیگران تاثیری در کاهش جرائم ندارد. حتي قبح کشتن را هم از بین ميبرد. تماشاگر اعدام فقط به شکل منفعل به تماشا نایستاده، بلکه فعالانه همه احساسات درونی و واکنش های متفاوت و پیچیده خود را چنان تنظیم می کند که در مقابل احساسات درونی قربانی که شاهد آن است، بی توجه باقی بماند و بدان اعتنایی نکند، که قربانی را انسانی که به سوی قتل خویش می رود نبیند و به همه احساسات درونی خویش قفل سکوت می زند که حس انسانی اش نسبت به قربانی بروز نکند. در این تجربه، حس اعتراض به خشونت در عمل سرکوب می شود و در هم می شکند. زشتی خشونت قتل، رنگ پذیرش جمعی می گیرد و  قتل در حضور دیگران به پدیده ای مقبول تبدیل می شود. به بیان دیگر، همه افراد تماشاگر اعدام خواسته یا ناخواسته با همدیگر وارد تجربه ای می شوند که بر روان آنان بشدت تاثیرگذار است. این تجربه دهشتناک، قباحت خشونت کشتار انسان را از ضمیر آنان می زداید و در عوض بدان رنگ متین حقوقی داده و همه پسندی قانونی می بخشد. آنانکه اعدام را در جمع انجام می دهند شاید گمان می برند که اعدام هر مجرم درس عبرتی برای جامعه است که از جرم دوری کند، اما در واقع تماشای اعدام تجربه ای است که خشونت قتل را بشدت تلطیف می کند

اي كاش روزي رسد كه هيچ بيننده اي وجدان خود را در معرض اينگونه نمايش ها كه نمادي غير انسانيست، نگذارد